انواع روش های اتصال میلگرد کدام است؟

اتصال میلگرد به یکدیگر

در اجرای سازه‌های بتنی، طول میلگرد برای عضو سازه‌ای اغلب محدود است و به همین دلیل لازم است دو یا چند میلگرد به یکدیگر متصل شوند تا طول مؤثر آن‌ها افزایش یابد. برای این منظور، میلگردها به کمک روش‌های مختلف وصله می‌شوند.

اتصال میلگردها یکی از مراحل کلیدی در اجرای سازه‌های بتنی است و باید به گونه‌ای انجام شود که نیروهای کششی و فشاری به‌طور یکنواخت از یک میلگرد به میلگرد دیگر منتقل شده و پیوستگی مکانیکی و مقاومتی سازه حفظ شود. کیفیت این اتصالات نقش بسیار مهمی در عملکرد سازه، انتقال نیرو و تضمین ایمنی آن دارد. هدف از وصله کردن میلگرد، افزایش طول آن‌ها و ایجاد اتصالات محکم است تا بارها و فشارها به‌صورت مؤثر از یک میلگرد به میلگرد دیگر منتقل شوند. بنابراین، اجرای صحیح وصله میلگرد فرآیندی حیاتی در مهندسی عمران و ساختمان محسوب می‌شود.

انواع اتصال میلگرد

برای اتصال میلگردها به یکدیگر، چهار نوع اصلی وصله وجود دارد:

• وصله پوششی (اورلپ): با کنار هم قرار دادن میلگردها در یک قسمت از طول آن‌ها، نیروها از یکی به دیگری منتقل می‌شوند و این روش رایج‌ترین نوع اتصال است.
• وصله مکانیکی (کوپلر): در این روش از قطعات مکانیکی خاص برای انتقال نیرو بین میلگردها استفاده می‌شود و معمولاً برای میلگردهای ضخیم یا شرایط ویژه کاربرد دارد.
• وصله اتکایی: با قرار دادن دو انتهای میلگرد فشاری روی هم، نیروها منتقل می‌شوند. این روش در برخی شرایط محدود کاربرد دارد.
• وصله جوشی(فورجینگ): دو میلگرد با جوش دادن به یکدیگر متصل می‌شوند. این روش نیازمند کنترل کیفیت دقیق و مهارت بالای جوشکاری است.

در بین این روش‌ها، وصله پوششی یا اورلپ بیشترین کاربرد را دارد. به عنوان مثال، در سازه‌های بتن مسلح، آرماتورهای انتظار در فونداسیون با آرماتورهای ستون به صورت اورلپ به هم متصل می‌شوند تا طول مؤثر آرماتورها افزایش یافته و پیوستگی سازه تضمین شود.